دانلود مقاله ويژگيهاي اخلاقي امام رضا (ع)
صفحه اصلی بازاریابی و همکاری در فروش راهنمای خرید پرسش و پاسخ درباره ما پشتیبانی مقالات شما را خریداریم تماس با ما

صفحه نخست  » علوم انسانی » معارف اسلامی  »  دانلود مقاله ويژگيهاي اخلاقي امام رضا (ع)

دانلود مقاله ويژگيهاي اخلاقي امام رضا (ع)

دانلود مقاله ويژگيهاي اخلاقي امام رضا (ع)

مقدمه
اسلام در بعد اصلاح اخلاق، كه عبارتست از اينكه در مقام باطن،‌ خود را از همه رذايل تزكيه نمودن و متخلق به اخلاق كريمه و فضايل نفساني شدن، اهميت وي‍ژه اي داده است و دستورات وسيع و موكدي را درباره پاكي باطن و تزكيه نفس و تخلق به اخلاق كريمه مي دهد.
قرآن كريم، رستگاري را در همان تزكيه از رذايل اخلاقي مي داند، « قد افلح من زكيها» يعني محققا رستگار مي شود،‌ كسي كه باطن خود را پاك گرداند.
بشر درزندگي خود،‌ همواره به يك سلسله آداب و رسوم پايبند بوده است و شيوه اي را براي خويش برگزيده و زندگي خود را براساس همين آداب و رسوم ادامه داده است و مي دهد و از آن رو كه انسان آفريده خداست،‌ بي ترديد بهترين برنامه براي كمال وجسم و روح او، ‌برنامه اي است كه از سوي خداوند تنظيم يافته باشد،‌ و اين برنامه در آداب و رسوم پيامبر بزرگ خدا و اوليا و اوصياي گرامي ايشان متجلي است و بهترين و كامل ترين آنها همان راه و روش پيامبر (ص) است،‌ و پر واضح است كه ائمه معصوم ما نيز كه فرزندان آن بزرگوار مي باشند ، تجلي اخلاق ايشان بوده اند،‌ به گونه اي كه هركس آنان را مي ديده است، بي اختيار به ياد رسول خدا مي افتاده است.

شخصيت امام رضا(ع)
زندگي و شخصيت امامان شيعه ، دو جنبه ارزشي متمايز و مرتبط با هم دارد:
اول – شخصيت علمي و عملي و اخلاقي و اجتماعي آنان كه در طول زندگي ايشان ‌در منظر همگان شكل گرفته است و فهم و ادراك آن نياز به پيش زمينه هاي اعتقادي و مذهبي خاص ندارد ، بلكه هر بيننده فهيم و داراي شعور و انصاف مي تواند ارزشها و امتيازهاي آنان را دريابد و بشناسد.
دوم – شخصيت معنوي و الهي آنان كه ريشه در عنايت ويژه خداوند نسبت به ايشان دارد ؛ شناخت اين بعد از شخصيت اهل بيت، ‌نياز به معرفت هاي پيشين دارد؛‌ يعني نخست بايد به رسالت پيامبر (ص) ايمان داشت و براساس رهنمودهاي آن حضرت، ولايت را پذيرفت و براي شناخت جايگاه عترت به روايات و راويان معتبر اعتماد كرد ؛ شخصيت ملكوتي و مقام شامخ علمي و زهدي و اخلاق امام رضا (ع) واعتقاد شيعيان به او ‌سبب شد كه نه تنها در مدينه، بلكه در سراسر دنياي اسلام،‌به عنوان بزرگ ترين و محبوب ترين فرد خاندان رسول اكرم (ص) مورد قبول عامه باشد و مسلمانان او را بزرگ ترين پيشواي دين بشناسند و نامش را با صلوات و تقديس ببرند.
امام رضا (ع) مانند ساير امامام معصوم،‌ آئينه تمام نما و جلوه گاه همه صفات حق بود و در كليه كمالات و صفات حسنه، منحصر به فرد و سرآمد مردم روزگار بود؛‌ پس هرگز نشود كه جوانب و ابعادمعنوي و ارزش هاي انساني آن حضرت را درك و بيان نمود،‌ لكن به مصداق « ما لايدرك كله لا يترك كله » به قسمتي از آن ها اشاره مي شود.

سيره اخلاقي امام رضا(ع)
سيره به تاريخ زندگي ائمه اطهار (ع) اطلاق نمي شود ‌بلكه سيره به اصول عملي و روش ها و شيوه هايي كه در زندگي فردي و اجتماعي ائمه هدي (ع) بوده است، ‌گفته مي شود.
سيره اخلاقي امام (ع) را مي توان در سه بخش بررسي نمود: 1- در ارتباط با خدا 2- در ارتباط با خود 3- در ارتباط با خلق.

در ارتباط با خدا
بزرگترين امتياز مردان الهي اين است كه محور اصلي زندگي آنها را خداي تعالي و عشق به خدا تشكيل مي دهد لذا هرچه را مي خواهند براي خدا مي خواهند و تمام ابعاد وجودي آنها را خدا فرا گرفته است ؛ رضايت خدا، امر خدا، نهي خدا، توكل به خدا، توجه به خدا و خلاصه هرچه را كه مي بينند، خدا است ؛ ما در زندگي هر يك از انبياء الهي و ائمه بزرگوارمان نمونه هاي فراواني را داريم که چند مورد بيان مي شود.

زهد و پرهيزكاري
زهد مفهومي گسترده دارد و به معني نداشتن و پوشيدن لباس ‍ژنده و خوردن غذاي ساده نيست ؛ به عبارت ديگر زهد،‌نه آن است كه مال دنيا را تباه كني و نه آن كه حلال آن را برخود حرام گرداني ؛ بلكه زهد آن است كه اعتمادت به آن چه نزد حق است ،‌بيش از آني باشد كه در نزد خودت يافت مي شود‌ و لذا زاهد كسي است كه دنيا از نظر او هدف و مقصودنيست كه كوشش خود را بدان منحصر كند ‌بلكه اگر دنيا به او رو آورد،‌ از آن بهره گيرد و اگر به او پشت كرد، آنچه را نزد خداست، ‌بهتر و پايدارتر داند.
زهد و پرهيزگاري امام رضا (ع) به گونه اي بود كه نه تنهاهمه مردم، حتي دشمنانش به آن اعتراف داشتند؛ تعلقات دنيوي در او بسيار اندك و همه انديشه او حفظ منصب الهي و اجراي وظايف الهي بود؛ او نجات خود را در زهد و رستگاري خود را در تقوا و ورع مي دانست. زرق و برق ها سبب آن نمي شدند كه او از خط وظيفه خود دورافتد.
به دنيا و عناوين دنيوي بي رغبت بود؛ در عرضه حكومت به امام توسط مأمون و انكار امام از پذيرش و قبول آن، فضل وزير مأمون مي گويد: من هرگز خلافت را به اين اندازه بي ارزش نديدم كه مأمون در تحويل آن به امام اصرار و امام از پذيرش آن شانه خالي كند.
زهد و پارسايي امام (ع) نسبت به دنيا كم نظير بود،‌ محمد عباد درباره رفتار زاهدانه آن حضرت مي گويد: « ابوالحسن در طول تابستان همواره بر روي يك بوريا و در طول زمستان بر روي يك لايه كاه مي نشست؛ هميشه لباس زبر به تن مي كرد اما هنگامي كه به ديدن مردم مي رفت بهترين لباس‌ها را مي پوشيد».
امام (ع) مي فرمودند:« لباس مظهر خارجي انسان است، نمي توان نسبت به آن بي توجه بود؛ حرمت مومن ايجاب مي كندكه انسان در ملاقات با او ‌شئون خود و وي را رعايت كند و مقيد باشد كه پاكيزه و خوش لباس باشد».
از دلايلي كه امام رضا (ع) نزد مردم لباس خوب مي پوشيدند، اين بود كه اگر ظاهر انسان تميز و پاكيزه باشد، ديگران از ديدن او فرد لذت مي برند و تحت تأثير وي قرار مي گيرند؛‌ هم چنان كه از ديدن يك انسان كثيف و آْلوده حالشان دگرگون مي شود،‌ ايشان لباس زيبا و پاكيزه مي پوشيدند تا مردم با ديدن ايشان درس نظم و پاكيزگي را در كنارساده زيستي بياموزند و از طرفي نشان دهند كه مومن از مال حلال درحد شانش مي تواند از امكانات اين دنيا استفاده كند؛ همچنين نقل شده: در محيط خانه امام رضا (ع)‌ آثاري از زندگي اشرافي وجود نداشت؛ از زيور و زينت استفاده نمي كردند، مگر اين كه خود را به عود هندي خام بخور مي دادند.
گوشه گيري از دنيا و ساده زيستي، از برجسته ترين صفات امام رضا(ع) بود؛ تمام راويان متفق القولند كه وقتي آن حضرت وليعهد مامون شدند، هيچ توجهي به جنبه قدرت و عظمت آن نداشتند.
امام رضا(ع) در برابر شر و بدبختي ها خود نگهدار بود و تقوا را بهترين وسيله نجات خود از عذاب الهي مي دانست؛ هم خود اهل تقوا بود و هم سعي داشت ديگران را به تقوا و پرهيزگاري وا دارد.
تاريخ ايشان را پرهيزگاري بي مانند مي خواند؛ نمونه تقواي بالاي ايشان در زمان پذيرفتن ولايتعهدي از جانب ايشان معلوم مي گردد كه ايشان براي خدا، مجبور به پذيرش اين كار شدند، چرا كه تحت فشار مأمون بودند و مورد تهديد قطعي او واقع گرديدند و وقتي هم كه ولايتعهدي را پذيرفتند، فرمودند:(خداوندا، ‌همانا تو مي داني كه من اين كار را به دليل اضطرار و اكراه پذيرفتم،‌ پس مواخذه و بازخواست نكن مرا همانطور كه بنده و نبيت، ‌يوسف را مواخذه و مجازات نكردي زمانيكه او ولايت مصر را قبول كرد.)
خط فكري امام (ع) همانگونه كه گفته شد، ‌شرافت را به تقوا و خود نگهداري در برابر گناهان و لغزش ها و رفعت را در گرو اطاعت از خداي سبحان مي دانست و هم مي فرمود شرافت خود و پدرانش در سايه تقوا و عبادت است.
براين اساس است كه امام(ع)‌ هر برتري را به تقوا مي داند و حتي به ديگران نيز حق مي دهد كه اگر بتوانند بيش از او از تقوا بهره مند شوند، ‌از او برتر باشند؛ امام(ع) همين تقوا،‌ خداترسي و فرمانبرداري را معيار و نشان شيعه بودن نيز مي خواند و به ديگري مي گويد:« هركدام از پيروان ما، خدا را فرمان نبرد، از ما نيست و تو اگر از خدا فرمان ببري از ما خاندان هستي».

دانلود مقاله ويژگيهاي اخلاقي امام رضا (ع)

قیمت : 3000 تومان

[ بلافاصله بعد از پرداخت لینک دانلود فعال می شود ]