پروژه عمليات زمين‌ شناسي ايران
صفحه اصلی بازاریابی و همکاری در فروش راهنمای خرید پرسش و پاسخ درباره ما پشتیبانی تبلیغات تماس با ما

صفحه نخست  » علوم پایه » زمین شناسی  »  عمليات زمين‌ شناسي ايران

نقشه زمین شناسی ایران دانلود پروژه عمليات زمين‌شناسي ايران مقاله گزارش عملیات رشته زمین شناسی ایران تحقیق گزارش کار عملیات زمین شناسی ایران دانلود مقاله زمین شناسی ایران مقاله زمین شناسی ایران سازمان زمین شناسی ایران انجمن زمین شناسی ایران کتاب زمین شناسی ایران جزوه زمین شناسی ایران سازندهای زمین شناسی ایران پایان نامه های زمین شناسی

 

The Geological Survey of Iran

فهرست مطالب
گزارش مربوط به زمین شناسی منطقه اشتهارد ۱-۲۲
گزارش مربوط به زمین شناسی مناطق لرستان ۲۳-۴۴
گزارش مربوط به زمین شناسی منطقه اراک ۴۵-۶۴
گزارش مربوط به زمین شناسی منطقه قم ۶۵-۹۵
گزارش مربوط به زمین شناسی منطقه کهک ۹۶-۱۳۰

 –

گزارش مربوط به زمين شناسي منطقه اشتهارد ESHTEHARD

موقعيت جغرافيايي و راه هاي ارتباطي
منطقه مورد بررسي در محدوده ميان   تا   طول شرقي و   تا   عرض شمالي جاي دارد.
ارتفاعات منطقه: بلندترين بخش منطقه بلندايي برابر با 2125 متر و پست ترين بخش آن ارتفاعي نزديك به 1131 متر دارد. بزرگترين مناطق مسكوني شهري منطقه عبارتند از: بوئين زهرا و اشتهارد.
راه هاي ارتباطي اصلي منطقه عبارتند از: جاده آسفالته مرد آباد به قزوين كه از شهرهاي اشتهارد و بوئين زهرا مي گذرد، جاده آسفالته بوئين زهرا به ساوه و جاده خاكي هجيب به زرين ده
 –
زمين ريخت شناسي (ژئومورفولوژي)
عوامل كنترل كننده زمين ريخت شناسي در منطقه را مي توان عامل ساختاري، ليتولوژيكي، دگرساني و آب و هوايي برشمرد. سنگهاي آتشفشاني ائوسن ارتفاعات منطقه را پديد آورده است. نواحي گسله عمده در مرز جدا كننده برجستگي ها و مناطق پست، جاي دارند. فزون بر آن بيشتر طاقديس ها ارتفاعات منطقه را پديد آورده اند، شرايط آب و هوايي نيز سبب كنترل زمين شناسي شده است به گونه اي كه گرانيت ها بر اثر هوازي گوديهايي را در منطقه پديد آورده است. در اين ميان گفتني است كه دگرسانيهاي گرانيت ها در اين راستا دست اندر كار بوده است. سنگ نهشته هاي نئوژن نيز به دليل سست بودن واحدهاي سنگي آن فرسايش پذيرند و مناطق پست و كم ارتفاعي را پديد آورده اند.


چينه شناسي
در منطقه مورد بررسي، سازندهاي كهن تر از ائوسن ديده نمي شود.
ائوسن
الف) ائوسن مياني: ائوسن مياني در منطقه با توف هاي سبز رنگ كه گاهي متمايل به آبي است مشخص مي شود، اين توف ها ستبرايي نزديك به چند متر دارند، در ميان توف ها ايگينمبريت هاي قرمز رنگ با تركيب داسيتي و گدازه هاي داسيتي قرمز رنگ ديده مي‌شود به همين سان به گونه اي ميان لايه اي چند لايه آهكي ناپيوسته و عدسي شكل سياه و كرم رنگ در ميان توف ها ديده مي‌شود- اين واحد در بردارنده فسيل استراكود و بقايايي از نوموليت است كه در اثر تبلور دوباره ساختمان داخلي آنها از ميان رفته است و از اين رو سن آنها به درستي قابل تشخيص نيست. توف هاي سبز در افق هاي بالاتر نخست به توف هاي جوش خورده سبز تا خاكستري و سپس به توف هاي ريوليتي كرم رنگ تبديل مي شوند. با توجه به رخساره توف ها (هيالوكلاستيك) و وجود لايه هاي آهكي محيط پيدايش توف هاي از ديدگاه رخساره سنگي مي توان اين سري را با واحدهاي E5 – E4 – E3 در منطقه قم –آران مقايسه كرد كه امامي در سال 1981 براي منطقه ياد شده معرفي كرده است.

عمليات زمين‌ شناسي ايران

قیمت : 10000 تومان

[ بلافاصله بعد از پرداخت لینک دانلود فعال می شود ]





برچسب :




تبلیغات